Happy new year

Vandaag is het 12 jaar geleden dat mijn moeder overleed. 12 jaar. Het weer is hetzelfde als die dinsdag toen, een mensenleven terug. Zonnig. Koud. Ik weet nog dat ik steeds maar met een zinnetje uit een liedje van Blof in mijn hoofd zat: "wat een mooie dag, wat een mooie dag, voor de dood."

Ik mijmer een beetje heen en weer. Bespiegel, voel me nostalgisch en wat melancholiek. Het is dit jaar anders dan voorgaande jaren zo lijkt het. Hoewel ik mijn moeder mis en er ook wel wat tranen achter mijn ogen branden is er geen groot gat meer. Er is niet meer dat gevoel van losgescheurd zijn of van hoe nu verder. 

Meer voelt het als oud en nieuw. Zo'n dag waarop je terugkijkt naar het jaar dat achter je ligt en alvast vooruitblikt naar nieuw. Wat ging goed? Wat gaat er mee? Wat laat ik achter? 

Maar dat is niet hoe het altijd was. Vroeger verwachtte ik van 1 januari dat alles anders was. Wat een bittere teleurstellingen heb ik gevoeld op zoveel nieuwjaarsdagen. Niets was anders. Alles was nog precies zoals de avond ervoor. Behalve dan dat ik nu meestal hoofdpijn had van alle drank.

Op 31 oktober 2007, de dag na 30 oktober 2007, was mijn leven wel volledig veranderd. Mijn moeder, met wie ik alles deelde, was niet meer hier. Na 5 maanden borstkanker te hebben gehad was haar lichaam helemaal opgevreten en kon er niets anders uit volgen dan de dood. 

En toen moest ik het opeens zelf doen. Volwassen zijn. Het weten. Ik was 29 en het was klaar met de spielerei. Voor iedereen om mij heen probeerde ik te zijn wie zij was. De leemte te vullen. Alles bij elkaar te houden. Ik kon niet in mijn eigen leven staan, op mijn eigen plek, want het was te pijnlijk om daar te staan zonder mijn moeder. Ik maakte van mijn leven een soort monument voor haar omdat ik haar anders moest gaan missen. Dan moest ik haar los laten en dan had ik helemaal niets meer. 

Want haar kleren roken niet meer naar haar, de spullen die zij had gekocht verloren haar bezieling en ook op het werk, ons werk, veranderde steeds meer waardoor zij er steeds minder mee te maken had.

Maar gelukkig was ik daar om alles overeind te houden. Gelukkig was ik sterk, net zoals zij. Gelukkig leek ik op haar en kon ik voor iedereen zorgen. Gelukkig kon ik gewoon mezelf opzij zetten en zijn zoals zij. Zodat mijn nichtje en neefje toch een beetje een oma zouden hebben. Zodat mijn broertje op mij zou kunnen leunen. Mama was er dan toch nog wel.

Alleen. Ik was mijn moeder niet. Ik ben mijn moeder niet. Ik ben Sandra en heb mijn leven te leven.

Het heeft me een burn-out gekost en jarenlange verdoving om in juni 2017 tijdens het SuperRelatieWeekend van 365 te horen hoe David zei: "Je mag de pijn los laten en haar in je hart laten wonen. Zo is ze altijd bij je en ben jij vrij". Dit was weliswaar tegen iemand anders over iets heel anders maar het kwam binnen. Als een mokerslag. 

Als ik het beeld nou los kon laten wat ik gemaakt had van mezelf, stopte met alles te doen in haar nagedachtenis en haar gewoon in mijn hart zou sluiten... Dan werd het heel anders. Dan hoefde ik niet meer steeds die pijn te voelen als het over mijn moeder ging maar trots en liefde. Dan was ze er gewoon de hele tijd, als helpende hand, net zoals altijd. 

Natuurlijk waren dat niet mijn bewuste gedachten op dat moment. Maar het was wel het moment dat ik snapte dat ik zelf de regie terug mocht pakken en dat ik mijn leven zelf mocht leven. Met mijn keuzes en mijn stappen.

Stap 1 was meedoen aan het jaarprogramma van 365 dagen succesvol. En letterlijk in hele kleine stapjes, elke dag 1, kwamen de handvatten. De inzichten. De vaardigheden. Het is een van de krachtigste en beste keuzes die ik ooit in mijn leven gemaakt heb. Ik weet nu dat allebei mijn ouders van me houden en als steunend systeem achter me staan. Ik voel nu dat ik gedragen word door een enorm systeem waaruit ik voortkom en dat ik nooit alleen zal zijn of het alleen moet doen. Ik besef nu dat ik vol zit met enorme potentie, dat het een wonder is dat ik er ben en dat het mijn morele plicht is om vanuit mijn grootsheid te stralen. 

Voelen dat ik mijn ouders mis is eigenlijk voelen dat ik van ze hou. En omdat ik voor 100% uit hen beiden voortkom is dat 200% zelfliefde.

12 jaar sinds mijn moeder overging. Inderdaad een mensenleven geleden. Ik reik uit naar mijn toenmalige zelf en zou haar willen zeggen dat er zachtheid mag zijn. Dat het oké is om te missen. Dat ik oké ben en het geweldig doe.

Vandaag is het dus eigenlijk oud en nieuw. De herdenking van een dag waarop mijn leven werkelijk veranderde. Waarop het mag gaan over mooie herinneringen, dankbaarheid en liefde. Een dag waarop ik mijmer en stil word en het allemaal gewoon maar omarm. Een dag waarop ik mijn herkomst eer en vooruit kijk. Waarop ik me besef dat ik echt mijn plek in heb genomen en dat het weer tijd is voor een nieuwe stap, mijn leven en mijn toekomst in. 

Happy new year.